بیانیه
اسرائیل و سرزمینهای اشغالی
9 تیر 1405 (30 ژوئن 2026)
اولین چیزی که هنگام ورود به نوار غزه مشاهده میکنید، وسعت ویرانی است.
وسعت ویرانیای که در رفح شاهدش بودهایم؛ رفحی که دیگر در مناطق شمالیتر وجود خارجی ندارد چون حتی یک ساختمان هم نیست که از اثرات نبردهای دوسالونیم گذشته آسیب ندیده باشد و این ویرانی همچنان ادامه دارد.
دومین چیزی که مشاهده میکنید تراکم خفهکننده جمعیت مردمی است که آنجا زندگی میکنند. افراد بسیار زیادی در فضایی بسیار محدود زندگی میکنند؛ در چادر و با امکانات بسیار بسیار محدود.
میتوانید تصور کنید که این شرایط چه معنایی در زمینه دسترسی به آب، دسترسی به سرپناه، کرامت و حریم خصوصی، و ساختن یک زندگی جدید دارد. و این چیزی است که من شنیدم.
«ما تلاش میکنیم چیزی بسازیم. باید چیزی بسازیم ولی وقتی اول باید دنبال آب باشیم چطور میشود چنین کاری کرد؟ وقتی اول باید نیازهای اساسی خودت را برطرف کنی، وقتی باید دنبال چیزهای اولیه، چیزهای حیاتی، باشی تا بعد بتوانی چیزی را که واقعاً نیاز داری بسازی؟»
پس وضعیت بسیار بسیار تکاندهنده است. راه درازی تا پایان رنجها باقی است. برای اینکه حتی شبحی از وضع عادی بتواند برگردد، کارهای بسیار بیشتری باید انجام شود و ما هنوز بسیار بسیار از این نقطه دوریم.
و من معتقدم که این وضعیت باز بهوضوح یادآور اهمیت حقوق بینالمللی بشردوستانه برای حفظ حداقل انسانیت در سختترین شرایط است چون مردم غزه همچنان در شرایطی زندگی میکنند که نه پایدار است و نه قابلقبول.
دیدگاهها