بیانیه
دبیرکل سازمان ملل متحد، آنتونیو گوترش، و رئیس کمیته بینالمللی صلیب سرخ، میریانا اسپولیاریک، امروز در فراخوانی مشترک بار دیگر از دولتها خواستند که فوراً قواعد بینالمللی جدیدی در خصوص سامانههای تسلیحات خودگردان تصویب کنند.
سه سال پیش، از دولتها خواستیم ممنوعیتها و محدودیتهای مشخصی درباره سامانههای تسلیحات خودگردان وضع نمایند. امروز، این درخواست را با فوریت بیشتری تجدید میکنیم. نگرانیهای بنیادین همچنان پابرجاست اما خطرات تشدید شدهاند. اکنون بهطور خطرناکی به عبور از یک خط قرمز اخلاقی نزدیک شدهایم: هدفگیری خودکار انسانها توسط ماشینها.
توسعه فناوری تسلیحاتی با سرعتی بیسابقه پیش رفته و چارچوبهای حقوقی را تحت فشار فزایندهای قرار داده است. از زمان فراخوان قبلی ما، شکاف میان قابلیتهای فناورانه و محدودیتهای نظارتی بیشتر شده است چرا که بهکارگیری فناوریهای پیشرفته در میدان نبرد، خطر آسیب به غیرنظامیان و زیرساختهای غیرنظامی را افزایش داده و رنج غیرنظامیان در مخاصمات مسلحانه را تشدید کرده است.
توسعه و استفاده از سامانههای تسلیحاتی خودگردان، نشاندهنده تشدید بیشتری است که کنترل انسانی بر استفاده از زور را کاهش میدهد. سامانههای تسلیحاتی خودگردان بخشی از آیندهای دور نیستند؛ مسابقه افزایش خودگردانی سامانههای تسلیحاتی همین حالا هم سخت در جریان است. در عین حال، دانشمندان و مهندسانی که خود این سامانهها را توسعه میدهند هشدار دادهاند. وقتی معماران این فناوری خواستار اعمال محدودیت هستند، دولتها نمیتوانند منفعل باقی بمانند.
امسال باید یک نقطه عطف باشد.
دولتها از طریق مجمع عمومی سازمان ملل متحد و گروه کارشناسان دولتی ذیل «کنوانسیون برخی سلاحهای متعارف» کار زیربنایی مهمی انجام دادهاند. در زمینه دستیابی به درکی مشترک از قضاوت و کنترل انسانی مورد نیاز و نیز اقدامات ضروری برای تضمین رعایت حقوق بشردوستانه بینالمللی، رسیدگی به نگرانیهای اخلاقی و کاهش رنج انسانی پیشرفت قابلتوجهی حاصل شده است.
دولتها باید از خود شجاعت سیاسی نشان دهند و از بحثهای تدریجی فراتر رفته و به اقدام قاطع روی آورند. مذاکرات باید هماکنون آغاز شود تا سند حقوقی الزامآوری برای تنظیم سامانههای تسلیحات خودگردان با ممنوعیتها و محدودیتهای روشن فوراً تصویب گردد. قصور در اقدام سریع و قاطع، به قیمت جان انسانها تمام خواهد شد. این امر نسلهای آینده را وارث جهانی خواهد کرد که در آن نبود ممنوعیتها و محدودیتهای روشن و مشخص در زمینه این سلاحها، راه به رویههایی میگشاید که حمایتهایی را که حقوق بینالمللی بشردوستانه بنا بوده تضمین کند تضعیف مینماید. جهانی که در آن پاسخگویی مدام دستنیافتنیتر میشود زیرا تعیین مسئولیت در قبال خطاها و نقض قواعد قابلاجرا دشوارتر میگردد.
دولتها در قبال کسانی که هماکنون پیامدهای مخاصمات امروز را متحمل میشوند، و نیز در برابر کسانی که وارث جهانی خواهند بود که اکنون در حل شکلگیری است مسئولیت دارند. نسلهای آینده خواهند پرسید که آیا وقتی پیش از گسترش کنترلناپذیر این سلاحها هنوز فرصت تعیین محدودیت وجود داشت رهبران دست به اقدام زدند یا خیر. هفتمین کنفرانس بازنگری «کنوانسیون برخی سلاحهای متعارف» در ماه نوامبر، روشنترین مسیر موجود برای تصمیم دولتها جهت ورود به مذاکره بر سر یک سند حقوقی الزامآور را فراهم میکند. کار دقیق و پرزحمتی که طی سه سال گذشته انجام شده، مبنایی ایدئال برای این مذاکرات است و نباید از دست برود.
ما مصرانه از دولتها میخواهیم این فرصت را مغتنم بشمارند.
ادامه طراحی سامانههای تسلیحاتی که جنگیدن را آسانتر میسازد، تنها تلاشهای جمعی ما را برای دستیابی به جهانی صلحآمیزتر تضعیف خواهد کرد.
مسیر روشن است. نیاز فوری است. نوآوری باید در خدمت بشریت باشد؛ نه اینکه آن را به خطر اندازد.
دیدگاهها